Brudny słoik wrzucasz do zielonego pojemnika na szkło – nawet jeśli zostały w nim resztki jedzenia.
Dlaczego? Bo szkło opakowaniowe trafia do recyklingu niezależnie od tego, czy w środku zostało trochę dżemu, majonezowych śladów czy oleju z przetworu. W procesie recyklingu szkło i tak przechodzi przez wysoką temperaturę podczas przetapiania, która eliminuje wszelkie zanieczyszczenia organiczne. Mycie każdego słoika “do lustrzanego połysku” przed wyrzuceniem to po prostu niepotrzebne zużycie wody – a o ochronę zasobów naturalnych tu nam przecież chodzi.
Ważne jest jednak jedno by słoik był opróżniony. Resztki jedzenia to bioodpad – i jeśli trafia ich do kontenera na szkło zbyt dużo, mogą obniżyć jakość surowca. Wystarczy wylać lub wyskrobać to, co zostało w środku, i sprawa załatwiona.
Co z nakrętką i etykietą?
Tu mamy do czynienia z dwoma różnymi materiałami, więc warto je rozdzielić.
Nakrętka – odkręć ją i wrzuć do pojemnika na metale i tworzywa sztuczne (żółty kosz). Metalowe wieczka i plastikowe zakrętki mają inny obieg recyklingu niż szkło – wrzucone razem ze słoikiem do pojemnika na szkło i tak zostaną oddzielone w procesie recyklingu, ale lepiej zrobić to samemu. Pracownicy sortowni mają dużo roboty – nie dokładajmy im.
Etykieta – spokojnie, nie musisz jej zrywać. Papierowe i foliowe etykiety są usuwane automatycznie podczas przetwarzania szkła opakowaniowego. To jedna z tych rzeczy, o które ludzie pytają, a które naprawdę nie wymagają żadnego wysiłku.
Kiedy słoik jednak trafia do odpadów zmieszanych?
Jest jedna sytuacja, w której segregacja słoika zmienia się o 180 stopni, gdy jest pełny albo zawiera bardzo dużo resztek, których nie możesz usunąć. Pełne przetwory, słoiki po kiszonkach z dużą ilością zalewy, słoiki z zawartością, której nie da się wyskrobać – takie rzeczy wrzucasz do odpadów zmieszanych. Nie dlatego, że “tak trzeba na ślepo”, ale dlatego, że taki słoik i tak nie trafi do efektywnego recyklingu – duże ilości resztek organicznych obniżają jakość szkła i psują cały wsad surowców.
